حیات

 سنگی است زیر آب
 در گود شب گرفته دریای نیلگون
 تنها نشسته در تک آن گور سهمناک
 خاموش مانده در دل آن سردی و سکون
او با سکوت خویش
 از یاد رفته ای ست در آن دخمه سیاه
هرگز بر او نتافته خورشید نیم روز
 هرگز بر او نتافته مهتاب شامگاه
بسیار شب که ناله برآورد و کس نبود
کان ناله بشنود
بسیار شب که اشک برافشاند و یاوه گشت
 در گود ِ آن کبود
سنگی است زیر آب ولی آن شکسته سنگ
زنده ست می تپد به امیدی در آن نهفت
دل بود اگر به سینه دلدار می نشست
 گل بود اگر به سایه خورشید می شکفت


  

سلام،امروز روز خوبی بود.هر روز روز خوبیه .فقط کافیه باور کنم!

برای خاطر تو که بیشتر از اونی که فکرشو کنی دوست دارم.

از آن به جامه مردان

دلم خون است و

بندش نمی گشاید

تا شاید تهی شود از....

پس تو بودی و نمی دانستمت ؟با من بگو آری؟

یا نه؟هان،زروان!

تو خدا بودی و در من،

من نمی دانستمت،زیرا نمی دیدم

تو روان بودیّ و جان،در جمله ذرات جهان،زروان؟!

*

آه!

لحظه ها،این خامشک پویان غوغایی

عابران ابرپوش از جوهر جادو،

این گرفته هرکجا،هرسو،

چون خدا نادید و پنهان مانده،لیک از بس بزرگی

یا ز بس خردی

و شمول بی کرانش بر همه،هر چیز

این درون هر برون،این روی هر تویی

پس تویی این مانده بی جا،بس که در هر جا

پس خدا شاید تویی،ای لحظه،ای جاری

که نبود و نیست

و نخواهد بود هم هرگز

هیچ جایی از تو خالی، با تو بیگانه   

در تصور حتی،هیچ!

این تواند بود چیزی را وجایی را

از هوا،از نور،خالی کردن و تاریک

لیک نتوان از تو خالی کرد

هیچ چیز و هیچ جا را،بی گمان،زروان!

پس تو بودیّ و نمی دانستمت هرگز

ای شگفت،ای بی نشان،زروان!

ای شمول جاری،ای سرمد

ای شگرف بی کران،زروان!

جاودان، زروان!

*

آه!

تو خدا بودیّ و با من بودی و در من

ای مدام،ای سلطه جاوید، ای برتر

ای همیشه همچنان،زروان!

تو خدا بودیّ و در ما، من ندانسته

ای همه،ای هیچ!

ای بهشت و دوزخ ِ با هرچه هرجا توامان،زروان!

ای شگفت انگیز ِ ناباور

بیم و بهت آور

ای چه می دانم چه گویم،ای همان،زروان!

م.امید

در شهر شب همه می سوزند

می میرند

محو می شوند

جز من

در سراشیبی باد

شعله های سوختن زبانه می کشند

اما من

همچنان برکنار ازآتش

نمی سوزم

خیس ام

سردم

شهر اما می سوزد

می دوم میان آتش

شهر را زیر گام هایم حس می کنم

افسوس همه می سوزند

جز من

هیچ کسی سرد نیست و خیس و شرم زده

صورتم را میان دستانم می گیرم

چیزی

یک چیز گرم

روی صورتم کشیده می شود

دستانم را باز می کنم

غریب است

نمی شناسمش

می ترسم

اما رهایش نمی کنم

دلم پر می کشد

به هیجان می آید

می خندد

احساس می کند

هیچ خوشم نمی آید

دستانم را روی زمین می ریزم

اشکهایم را

می دوم

از شهر می روم بیرون

اینجا هیچ کسی خیس نیست ....

حیات

۸۴/۱۲/۲۵

تو رفتی

دیوارها صف کشیدند

تا آسمان بلند شدند

تا محوت کنند

تا رفتنت را نبینم

اما دیدم

دیدم پریزاد لحظه های تنهایی من

 «تو»

چگونه می روی

با گام های بلند

رها از من

واژه های زندانی لب های خاموشت

به رقص در آمدند

خواندی

هنوز می دیدمت

شب چشمانت از آینه ی چشمانم پر کشید

و قلبت وخنده ات

تنهاتر شدم

گریه کردم

ندیدی

ضجه زدم نشنبدی

نفرین کردم.......

اما باز می رفتی

خم شدی

سایه ات هم روی زمین خم شد

شاخه ای نرگس چیدی

رو به من کردی

خندیدی

و چقدر شرمگین شدم

تو آمدی

این بار با گام های بلندتر

دیوارها محو شدند

پنجره ها باز شد

این بار تو

مرا دیدی

شب چشمانت با دلم

با آیینه ها آشتی کرد

نرگس را با دو دستت گرفته بودی

 و سر به زیر

می خندیدی

من اما گریه می کردم

واژه ها از لبانت لغزیدند و گفتی

دوستت دارم

حیات

۸۵/۲/۲۵

قلبت را در دست گرفته ای

که چه؟

حوری سپید روی!

با خود به دریای آبی کف آالود اندیشیده ای

و چشمان سیاهت آبی را انعکاس داده است.

به راه نگریسته ای

و به پاهای پیاده ات

و ندیده ای ستاره ی قطبی را

ونشناختی جنوب خاطره ها را

گم می شوی

اما

تا خود بودن پیش رو

بیاموز

که عشق تنها در قلب نیست

همه ی واژه ها را

بی هیچ واهمه

در چشمانت جاری کن

همه ی حست را

و بعد

حوری سپید روی من!

«بگذار قلبت سر جایش باشد»

حیات

۸۵/۰۵/۱۴

زنده باش!

قاصدک! هان، چه خبر آوردی؟
از کجا وز که خبر آوردی؟
خوش خبر باشی، اما، ‌اما
گرد بام و در من
بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
برو آنجا که تو را منتظرند
قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
دست بردار از این در وطن خویش غریب
قاصد تجربه های همه تلخ
با دلم می گوید
که دروغی تو، دروغ
که فریبی تو، فریب
قاصدک! هان، ولی… آخر… ای وای
راستی آیا رفتی با باد؟
با توام، آی! کجا رفتی؟ آی
راستی آیا جایی خبری هست هنوز؟
مانده خاکستر گرمی، جایی؟
در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز؟
قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
در دلم می گریند

مهدی اخوان ثالث

چه دانستم كه اين سودا مرا زينسان كند مجنون
دلم را دوزخی سازد دو چشمم را كند جيحون

چه دانستم كه گردابی مرا ناگاه بربايد
چو كشتی ام دراندازد ميان قلزم پرخون

زند موجی برآن كشتی كه تخته تخته بشكافد
كه هر تخته فرو ريزد زگردشهای گوناگون

نهنگی هم برآرد سر خورَد آن آب دريا را
چنان دريای بی پايان شود بی آب چون هامون

چو اين تبديلها آمد نه هامون ماند و نه دريا
چه دانم من دگر چون شد كه چون غرق است در بی چون
كه چون غرق است در بی چون

دوباره باران گرفت

من تنها بودم

دستهای خالی ام

مرا پرواز دادند

اوج گرفتم

تنم خیس شد

در حالی خوش بلند می خندیدم

تا بلندای آسمان آرام می رفتم

تنهای تنها

تنهای تنها همه ی خودم را جذب می کردم

نام نداشتم

تن نداشتم

اما حضوری لطیف

همچون نسیم مرا ربود

واین همان مجهول بزرگ زندگی ام بود

یافتمش.

نه

 او مرا پیدا کرد

و دچار شدم

به عمقی شگفت

به حالی بی نام

به عشقی ازلی

به نوری که تا ابد بر من می تابد

می دانم.

من عاقبت دچار شدم.

باز هوای وطنم آرزوست

به نام او

هنوز ما را «اهلیت گفت» نیست!

کاشکی،«اهلیت شنودن» بودی!

«تمام گفتن ها» می باید،

 و« تمام شنودن»!

بر دل ها مهر است!

بر زبان ها مهر است!

و بر گوش ها مهر است!

«شمس تبریزی»

مَرد

تو مثل همیشه می روی

پشت به من

می دانم که این بار مثل همیشه نیست

تو دور می شوی

می روی

 برای من دست تکان نمی دهی

بعد ازین یاد من نمی کنی

قسم خورده ای باد شوی

همراه ابر  و نور و آب شوی

و من هیچ کدام نبوده ام

نه ابر، نه نور، نه آب

من تو بوده ام تو من بوده ای

تو از من و خودت

از ما دلتنگ بوده ای

تو هنوز پشت در

من چشم به راه تو بوده ام.

اما این بار نه تو دلت تنگ می شود نه من یاد ما می کنم

سفر به خیر قول می دهم

به جان باد، به جان ابر، به جان نور

یادت نمی کنم مرد روزهای دور

حیات

ز پرده گر به در آید نگار پرده نشینم

چو اشک از نظر افتد نگارخانه چینم

«بزرگ می شویم» این را تو می گویی.تو که همیشه مرا تا آسمان بالا برده ای.بیشتر از قامتم ارتفاع داده ای.و می گویی من اگر تورا ندیده ام تقصیر از ناچیز بودن تو است و نه نگاه من!وهیچوقت نگفته ای که چرا من یادم  نمی ماند که روزی تو به خانه خالی ذهن من آمدی و خواستی که من پر شوم از خوبی ها و زیبایی ها و دوست داشتن ها و... .کاش همه  خوبیت را که نه اما کمی از زیاد خوبی هایت را قدر می دانستم.

٭٭٭

من از روزی که یادم می آید در بند نبودم.دربند هیچ چیز نبودم .چه خوب چه بد.حسی اگر داشتم به آب و برگ و نور و درخت بود و مادرم و پدرم.دوست تا دلت بخواهد داشتم چون همه می گفتند چیزهای زیادی می دانم و خوب حرف می زنم و حرف های خوب می زنم. رهای رها بودم.خدا بود و من و ذرات و زمین و همه ی ... . روزگار خوبی بود همه چیز با لمس  ذات اشیاء می گذشت.تا آنروز که افتادم.آنروزِ ..... نمیدانم اسمش را چه بگذارم.روز خوبی می شد اگر آن اتفاق نمی افتاد.همان اتفاق مرضناکی که در تمام تنم ریشه دواند و ماندگار شد.همدم تمام روزهایم و لحظه هایم شد.حسم را از من گرفت ، زندگی خیسم را و من خشک شدم.افتادم، از نیمه کوتاه راه طولانی ام افتادم.چیزی نماند.فقط جسم من ماند با درد هایی که حتی حسشان نمی کردم.اما روح ضعیفم رارنج می داد.تنها خاطرات آن روزهای خوب ماند.خاطراتی که گاهی فکر می کنم خواب بوده اند.تا تو آمدی... .

«اندک اندک جمع مستان می رسند

اندک اندک می پرستان  می رسند»

 تو که مرا از همان قبل تر ها می شناختی اما هنوز جرات نکرده بودی که بیایی.آمدی و مرا کم کم به زیستنم امیدوار کردی به اینکه باید دوباره برخیزم.برخاستم اما نه به تمام قد.چون که توهم هنوز زورت نمی رسید  که کمر غمم را بشکنی.تا اینکه فکری به ذهنت رسید:«حس» و چه حسی بالاتر از ایثار؟ و خودت را خرج من کردی.تمام خودت را! و من می دیدم که هر روز نحیف تر می شوی و من بر افراشته تر.

«عشق عاشقان تن زه کند

لیک معشوقان تن فربه کند»

 من که برخاستم تو هم بزرگ شدی قد کشیدی .تو حتی از من هم بلند تر شده ای. و می گویی که از شادی من است که تو خوشحالی... .

                                                               «پایان»

حیات